غرق حیرت داشتند این زمزمه                  آمده این جا حسین فاطمه

صاحب روز قیامت آمــــــــده                     گویا بهر شفاعت آمــــــده

سوی من آمده مرا شرمنده کرد                   مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را                      خانه آبادش کنید این بنده را

این که اینجا این چنین تنها شده                 کام او با تربت من واشده

مادرش اورا به عشقم زاده است               گریه کرده،بعد شیرش داده است

بارها بر من محبت کرده است                  سینه اش را وقف هیئت کرده است

این که می بینید در شور است وشین         ذکر لالائیش بوده یا حسین 

سینه چاک آل زهرا بوده است                  چای ریز مجلس ما بوده است

خویش را در سوز عشقم آب کرد             عکس من را بر دل خود قاب کرد

اسم من راز و نیازش بوده است              خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من را به دوشش می کشید               پا برهنه در عزایم می دوید

اقتدا بر خواهرم زینب نمود                      گاه می شد صورتش بهرم کبود

بارها لعن امیّه کرده است                         خویش را وقف رقیه کرده است

تا به دنیا بوده از من دم زده                      او غذای روضه ام را هم زده

این که در پیش شما گردیده بد                   جسم و جانش بوی روضه میدهد

حرمت من را به دنیا پاس داشت                ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن                        روز تاسوعا شده سقای من

گریه کرده چون برای اکبرم                       با خود اورا نزد زهرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است                 او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود                      باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر و بویش میدهم                   پیش مردم آبرویش می دهم

باز بالاتر به روز سرنوشت                      می شود همسایۀ من در بهشت

آری آری هر که پا بست من است              نامۀ اعمال او دست من است