مردی آمد از تبار آسمان                    نور پیشانیش فوق کهکشان

چشمهایش زندگا نی می سرود         درد را از قلب انسان می زدود

گیسوانش شط پر جوش و خروش       در رکابش قدسیان حلقه به گوش

صورتش خورشید بود وغرق نور           جام چشمانش پرازشرب طهور

لب که نه ،سرچشمه آب حیات          بین دستش کائنات و ممکنات

خاک پایش حسرت عرش برین           طره ای از گیسویش حبل المتین

بر سرش دستار سبزی بسته بود        بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

در قدوم آن نگار مه جبین                    از جلال حضرت عشق آفرین

دو ملک سر را به زیرانداختند               بال خود را فرش راهش ساختند  

 

 ادامه دارد.........